Hannah Fry: OpenAI matematikte nasıl varoluşsal bir krize neden oldu?
Özgün başlık: Hannah Fry: How OpenAI has caused an existential crisis in mathematics
Fran Pulido Birkaç yıl önce, toplum içinde matematik hakkında ilk kez konuşmaya başladığımda, cebirsel sayılar teorisi profesörü beni bir kenara çekti ve bazı sert uyarılarda bulundu: "Dünya matematikçilerden korkuyor Hannah. Haydi böyle devam edelim." En hafif tabirle biraz züppeydi. Math'ın sürdürmesi gereken göz korkutucu bir gizemi vardı ve görünüşe bakılırsa ben de tamamen saygın bir araştırma kariyerine odaklanmak yerine internette videolar ve podcast'ler hazırlayarak gevezelik ederek bunu tehlikeye atıyordum.
O zamandan beri bu yorum hakkında çok düşündüm. Kısmen, aradan geçen yılları onu tamamen görmezden gelmek için elimden gelen her şeyi yaparak harcadığım için (ve bunu yaptığım için bir New Scientist köşesi almak oldukça hoş bir ödül gibi geliyor). Ama onun züppeliğinin altında gömülü olarak, onun bir konuda haklı olduğu fikrine ulaştım.
Fran Pulido A few years ago, when I first started talking about mathematics in public, a professor of algebraic number theory pulled me to one side and gave me some sharp words of warning: “The world fears mathematicians, Hannah. Let’s keep it that way.” He was being, to put it mildly, a bit of a snob. Mathshad an intimidating mystique to maintain, and I was apparently jeopardising it by titting around on the internet making videos and podcasts, rather than focusing on a perfectly respectable research career.
I have thought a lot about that comment since. Partly because I have spent the intervening years doing everything I can to completely ignore him (and getting a New Scientist column feels like a rather lovely reward for doing so). But buried beneath his snobbery, I have come around to the idea that he was right about something.
Fran Pulido Hace unos años, cuando comencé a hablar de matemáticas en público, un profesor de teoría algebraica de números me llevó a un lado y me dio unas duras palabras de advertencia: "El mundo teme a los matemáticos, Hannah. Sigamos así". Estaba siendo, por decirlo suavemente, un poco snob. Maths tenía una mística intimidante que mantener, y aparentemente yo la estaba poniendo en peligro al andar por Internet haciendo vídeos y podcasts, en lugar de centrarme en una carrera de investigación perfectamente respetable.
He pensado mucho en ese comentario desde entonces. En parte porque he pasado los años intermedios haciendo todo lo posible para ignorarlo por completo (y conseguir una columna en New Scientist parece una recompensa bastante encantadora por hacerlo). Pero enterrado bajo su esnobismo, he llegado a la idea de que tenía razón en algo.
Фрэн Пулидо Несколько лет назад, когда я впервые начал публично говорить о математике, профессор алгебраической теории чисел отвел меня в сторону и резко предостерег: "Мир боится математиков, Ханна. Давайте оставим все в том же духе". Он вел себя, мягко говоря, немного снобски. Матшад был устрашающей загадкой, которую нужно было поддерживать, и я, очевидно, ставил ее под угрозу, суетясь в Интернете, создавая видео и подкасты, вместо того, чтобы сосредоточиться на вполне респектабельной исследовательской карьере.
С тех пор я много думал об этом комментарии. Частично потому, что в прошедшие годы я делал все возможное, чтобы полностью его игнорировать (и получение колонки в New Scientist кажется довольно приятной наградой за это). Но, погребенный под его снобизмом, я пришел к выводу, что в чем-то он был прав.